Na początku swoich dywagacji chciałbym coś napisać o sobie. Kibic ze mnie młody i niepoważny. Młody, gdyż w chwili napisania tych słów byłem jeszcze człowiekiem niepełnoletnim. Rzec można, że ze mnie gówniarz jest. W tym miejscu mogę się pochwalić, że świat usłyszał mój głos 18 kwietnia. Głos Wojtka Szczęsnego i Łukasz Fabiańskiego ludzkość usłyszała w ten sam dzień, tylko, że kilka lat wcześniej. A niepoważny, ponieważ kibicuję od czterech lat, i moje oczy jeszcze za dużo nie widziały. Na podstawie czteroletniej obserwacji poczynań moich ulubieńców doszedłem do pewnych wniosków. I w tej chwili chciałbym Was przestrzec. Moje zdanie nie jest zbyt oryginalne. Zatem, jeśli Drogi Czytelniku chciałeś się czegoś nowego dowiedzieć, lub poznać wyznania jakiegoś heretyka, możesz skończyć czytać ten tekst w tym momencie.

Jak był ze mnie mały brzdąc, to myślałem, że nazwa klubu została zaczerpnięta od nazwiska trenera. Albo odwrotnie. Zresztą nieważne. Chcę powiedzieć, że mam ogromną słabość do naszego szkoleniowca. Niektórym „Starym Wygom” może na myśl o nim piana lecieć z pyska, a oglądanie meczów przypuszczam, że powoduje palpitacje serca. Większość, a może mniejszość wolałaby oglądać „Boring Arsenal”, którego kapitan po ostatnim meczu w sezonie z wysokiego piedestału wznosiłby puchar za zdobycie pierwszego miejsca w lidze. Fakt, iż do takiej sytuacji doszłoby po meczach, w których Kanonierzy zwyciężali 1:0 i przez większość część spotkań zajmowali się murowaniem własnej bramki, nie miałby znaczenia. Jednak na temat swoich przypuszczeń nie mogę napisać nic więcej, ponieważ nie znam ludzi, którzy byliby z tym Klubem przez 30-40 lat. Chciałbym z takimi kibicami porozmawiać.

Osobiście Wam wyznam, że moje serce śmieje się, gdy widzi Arsenal, którego piłkarze wymieniają ze sobą kilkadziesiąt celnych podań i z polotem, i z werwą dokonują inwazji na bramkę przeciwnika. Po takim stylu Arsenal jest rozpoznawany na całym świecie. Na palcach jednej ręki można zliczyć zespoły, które grają w piłkę w podobnym stylu. Rzeczą oczywistą jest, że przez cały sezon tak nie można grać. Pewnym jest, że jakiś mecz nie wyjdzie, że przeciwnik postawi inaczej poprzeczkę. Ale nie trzeba być doktorem filozofii, aby stwierdzić, że Arsenal wyróżnia się z gąszczu klubów. To nasz Le Boss nauczył ten klub grać futbol piękny dla oka. To dzięki niemu jesteśmy inni od innych. I w tym miejscu „Stary Wyga” mógłby mnie, kolokwialnie mówiąc zdisować.

- Po cholerę wbieganie mi z piłką do bramki. Kiedyś na to się nie zwracało uwagi. Jak ja byłem młody, to wszyscy patrzyli, na co innego. Wygrywaliśmy 1:0, ale mieliśmy tytuł. Zdobyliśmy szacunek całej piłkarskiej społeczności. A teraz? Nie rajcuje mnie walka o trzecie, czwarte miejsce w lidze. No jak dobrze wiatr by zawiał, to udałoby się zdobyć drugie. Jestem wdzięczny Wengerowi za kawał historii. Ale on już się wypalił Od 2005 nic nie wygrał.” – powiedziałby kibic starszego pokolenia.

Na to ja bym mu odpowiedział:

- Każdy klub w swojej historii zmaga się z latami chudymi, po których następują lata tłuste. Arsene zbudował nowy zespół. Zbudował go na bazie talentu i ciężkiej pracy. Wprowadził do niego młodych chłopaków, którzy chcą grać w piłkę. Oni już dojrzali. Oni zaraz zaczną grać. Widać to po nich. Trzeba tylko wyeliminować kilka błędów. Oni przyniosą naszemu klubowi chwałę”

- Zobaczymy. Ja jestem nastawiony sceptycznie – zakończył rozmowę starszy człowiek.

Ta rozmowa mogłaby trwać bardzo długo i w zasadzie nigdy się nie skończyć. Jestem miłośnikiem sposobu pracy i teorii na piłkę nożną Arsene Wengera. Nie wyobrażam sobie bez niego Arsenalu. Jednak z bólem serca muszę przyznać, że od kilku sezonów popełnia te same błędy. Każdy zna naturę Robina van Persiego. Każdy wie, że w każdym z ostatnich sezonów zdarzała mu się duża kontuzja, bądź kilka mniejszych. Nie rozumiem, dlaczego Wenger w ostatnich oknach transferowych nie wzmocnił składu, tylko uzupełnił. Takie rzeczy przecież każdy w prostu sposób może przewidzieć. Odszedł Cole. Wychował się Clichy. Odszedł Flamini, odszedł Gilberto. Wychował się Song wraz z Denilsonem. Odszedł Toure, przyszedł na jego miejsce Verminator. Wenger byłych piłkarzy zastąpił genialnymi młodymi zawodnikami. Co począć, gdy ci genialni zawodnicy łapią kontuzje, bądź są zmęczeni zbyt dużym natężeniem meczów?

Prawda jest taka, że kontuzje nas nie omijają i w przyszłym sezonie też nas nie ominą. Wenger musi w końcu to zauważyć i założyć, że w przyszłym sezonie nie będzie inaczej. Im zrobi to szybciej, tym lepiej. Arsenal musi kupić kogoś oprócz, a nie tylko zamiast. I tutaj nie mam na myśli zawodników takiej klasy jak Mickaël Silvestre, który jak przyjdzie co, do czego, to stanowi o sile naszej obrony w meczach z takimi rywalami jak FC Barcelona, czy Tottenham. Przecie on nie łapał się do meczowej osiemnastki Manchesteru. O konieczności podziękowania Almunii, to nawet nie będę się rozpisywał.

Chciałbym, aby szkoleniowcy reprezentacji podczas Mundialu dowieźli zdrowych naszych zawodników do końca turnieju. Wymagam od Papy Smerfa stanowczego działania podczas letniej przerwy. I liczę, że nowy sezon rozpoczniemy Electro **************. Jeszcze większym niż ten i, że w końcu uda się uciułać „jakiś” puchar.Dodał: Wojciech Musiał; 26.04.2010; 20:47